بی تو مهتاب شبی باز آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم،خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم...........


یادم آید که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پرگشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من هم محوی تماشای نگاهت

آسمان صاف، شب آرام
بخت خندان وزمان رام
خوشه ماه فروریخته در آب
شاخه ها دست بر آورده بر مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید، تو به من گفتی :
" از این عشق حذر کن !
لحظه ای چند بر این آب نظر کن،
آب آئینه ی عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است .............. باش فردا که دلـــــــــت با دگران است!
تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن."

با تو گفتم:"حذر از عشق ؟؟" ندانم،
سفر از پیش تو؟؟هرگز نتوانم، نتوانم!
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدی من نرمیدم،نگسستم ........))

باز گفتم که:"تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم وگشتم
حذر از عشق ندانم، نتوانم
اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت.......
اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید!

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم
نگسستم ، نرمیدم

رفت در ظلمت غم ،آن شب و شبهای دگر هم،
نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبرهم.
نکنی دیگر از آن کوچـــــــــــــــــــــه گذر هم ..........

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه گذشتم!

گل گلدون من شکسته در باد
تو بيا تا دلم نکرده فرياد
گل شب بو ديگه شب بو نمي ده
کي گل شب بو رو از شاخه چيده

گوشهء آسمون پر رنگين کمون
من مثل تاريکي
تو مثل مهتاب
اگه باد از سر زلف تو نگذره
من مي رم گم مي شم تو جنگل خواب

گل گلدون من
ماه ايوون من
از تو تنها شدم چو ماهي از آب
گل هر آرزو
رفته از رنگ و بو
من شدم رودخونه
دلم يه مرداب

آسمون آبي مي شه
اما گل خورشيد
رو شاخه هاي بيد دلش مي گيره
دره مهتابي مي شه
اما گل مهتاب
از برکه هاي خواب بالا نمي ره
تو که دست تکون مي دي
به ستاره جون مي دي
مي شکفه گل از گل باد
وقتي چشات هم ميان
دو ستاره کم ميان
مي سوزه شقايق از داغ
گل گلدون من
ماه ايوون من
از تو تنها شدم چو ماهي از آب
گل هر آرزو
رفته از رنگ و بو
من شدم رودخونه
دلم يه مرداب